Recensie uit de Volkskrant van het concert in LVC Leiden 30 december 2001, door Pablo Cabenda.

Het stoppen van de Kecks schrijnt bij de fans

Er waren T-shirts met opschrift, 'We moesten maar eens gaan' of 'Zien we elkaar ooit weer?' Er was een gastenboek, dat associaties opriep met een condolÚanceregister. Anoniem schreef in krom rijm 'Vanavond draag ik mijn jeugd ten grave. Morgen moet ik het leven van een volwassene dragen.'

Er was zondagavond een Amerikanse fan helemaal uit Mississippi naar het Leidse LVC gekomen om haar favoriete band ten grave te dragen. De Tr÷ckener Kecks zijn niet meer en het schrijnt.

Het was op het 8-uur Journaal. De band die zo'n beetje fungeerde als het rock 'n' roll geweten van Nederland geeft er de brui aan. De Kecks waren het soort band dat de romantische mythe van spelen-voor-je-roem in stand hield door er simpleweg naar te leven. De Kecks gaven vanaf de nadagen van de punk in 1980 meer dan 1500 concerten. Dat vertaalde zich maar een enkele keer in hitparadesucces met Met Hart En Ziel.

Daartegenover stonden vaak lovend ontvangen cd's zoals het vorig jaar verschenen TK en uitverkochte zalen, de fans drie rijen dik, die de muzikanten allemaal bij naam kenden. Een band als een jongensboek.

De reden van het opbreken was zo vaag dat die kon worden samengevat in de dooddoener 'muzikale meningsverschillen'. Dus waren er interviews (ook al werden interviews niet op prijs gesteld). Er waren speculaties: wie hadden er geen zin meer in en waarom. Bassist en Keckslid van het eerste uur Theo Vogelaars liet zich in het NRC Handelsblad ontvallen nog jaren door te kunnen gaan. Speculaties over verwijdering tussen hem en De Leeuw bleven onbevestigd. De Leeuw wilde de wereld nou eens niet door de bril van een bandzanger zien. En De Leeuw (41) is geen jonge hond meer. Hij klimt nog wel op het drumpodium, maar springt er niet meer met de bravoure van de rock 'n' roll spagaat van af. Wat bleef is de onvoorwaardelijke overgave van het publiek aan de band.

Vanaf de allereerste tonen van Niemand Thuis zong het woordelijk mee met de nasale kreun van De Leeuw, zelfs met het nummer met onmogelijke titel 'Zou je niettegenstaande de recente gebeurtenissen toch nog een verblijf op amoureus gebied in overweging willen nemen alsjeblieft'.

En de gedachte dat er geen enkele beweging mogelijk was in de dichtgepakte massa, werd onmiddellijk gelogenstraft toen in de ontlading van het refrein van Nu Of Nooit de hele zaal aan het springen sloeg.

Bijna alle teksten kregen de lading van een liefdesbetuiging van het luidkeels meezingende publiek zoals in Ik denk nooit meer aan jou waar de wederzijdse liefde van band en publiek school in de hevige ontkenning.

Er werd 'Theo, Theo, Theo' gescandeerd. Maar Theo Vogelaars liet zich geen seconde door het publiek uitlokken tot wat dan ook. Hij kweet zich het hele concert met gekromde rug verbeten aan zijn taak. En contact was ver te zoeken.

'Theo, Theo, Theo.' Pas toen het gejuich maar bleef aanhouden gaf Rick Theo een kus op zijn muts. Maar dan is de de band al moegestreden en het heilig vuur smeult alleen nog na.

Er waren vijf toegiften. Er was een diepe buiging. En De Leeuw wreef in zijn ogen. Hij besloot met 'Hier begint onze toekomst, hier eindigen onze herinneringen.' En toen was het jongensboek definitief uit.

Leesvoer