Recensie van het concert in tavenu waalwijk, 23 december 2001, door Hans Blankendaal

Tröckener Kecks
Het is zondag 23 december 2001. We gaan in 11 jaar voor de 11e keer naar de Tröckener Kecks. Na Boerenrock, Marktrock, Bikse Fiste, Splinterfestival, De Nieuwe Pul, een aantal keren Noorderligt en een aantal keren 013, staan we nu in Tavenu te Waalwijk.

Omdat we een goede plek wilden hebben, waren we al om 20.00 uur aanwezig en alhoewel het redelijk druk was, kostte het ons geen enkele moeite om vooraan bij het podium te komen. Vervolgens stroomde de zaal langzaam maar zeker helemaal vol en was het wachten op de Kecks. Om 21.30 werd ons wachten beloond en zetten de Kecks in met Niemand thuis. Aangezien ik de tijd daarna eigenlijk alleen maar bezig ben geweest met het genieten van het concert zelf, kan ik hier geen exacte setlist opleveren. Wel waren er een aantal verrassingen te constateren: Czaar Peterstraat, Zonde van de tijd, Vanavond voor altijd en - het is tenslotte 23 december - Redding. Slechts een keer eerder heb ik Redding "live" mogen horen en dat was ergens rond de 22e december in de Nieuwe Pul te Uden, al weer heel wat jaren geleden. We hadden er vandaag op gehoopt, en onze wens kwam gelukkig uit. De hele zaal had blijkbaar die wens gekoesterd, want het nummer werd massaal opgepikt en uit volle borst mee gezongen. Voor de rest kwamen alle klassiekers natuurlijk aan de orde: Een dag zo mooi, Nu of nooit, Niemand danst alleen, Met hart en ziel, De jacht, Ik denk nooit meer aan jou, etcetera. Natuurlijk mis je nummers, maar ze hebben ook zo veel mooie nummers gemaakt. Het wel spelen van de ene song compenseert gelukkig ruimschoots het weglaten van de andere.

Een schitterende uitvoering van Ik denk nooit meer aan jou betekende het einde van het reguliere concert, maar iedereen wist dat de Kecks nog minimaal 2 of 3 keer terug zouden komen. Zelfs na 3 toegiften, voelde je dat het publiek nog meer wilde, maar echt veel puf om nog eens keihard "Nee,nee,nee..." in te zetten was er niet meer. Het bleef gelukkig redelijk rumourig en tot ieders verbazing kwamen de Kecks nog een keer terug voor het prachtige "Achter glas". Ik had al vernomen dat het de laatste keer in 013 niet was gespeeld en was dus even bang dat het nu - tijdens mijn laatste concert - ook niet aan de beurt zou komen. Met groot gejuich werden de eerste accoorden op gitaar verwelkomd en al gauw zong de hele zaal het eerste couplet. Na een tijdje mocht Rick het dan toch zelf overnemen.

Achteraf blijkt dit een van de meest indrukwekkende concerten van alle 11 te zijn en dat komt natuurlijk vooral door al die emoties en al die kippenvelmomenten die je voelt door de hele zaal. De "echte" fans weten dat ze na vanavond nog maar 3 kansen hebben om "hun" band te zien, en degenen die juist deze avond hebben gekozen om afscheid van de Kecks te nemen, voelen het definitieve afscheid met rasse schreden naderen. Je proeft het tijdens nummers zoals Veel te veel water, Vanavond voor altijd en Een dag zo mooi, maar het hoogtepunt is toch wel het nummer Trek je jas aan, dat als allerlaatste wordt gespeeld. De eerste helft van het nummer zong ik nog braaf mee, maar in de tweede helft heb ik alleen maar tegen het podium gestaan, geluisterd, genoten, me laten opgaan in de melancholie van dat moment. Dit was het dan; meer niet. Wat zou ik er nog graag bij zijn op die allerlaatste avond.

Leesvoer