Recensie van concert in Tagrijn, Hilversum 23 maart, door Martin.

Kecks in de Tagrijn
Ondanks dat ik vele malen naar een kecks concert ben geweest, begint bij mij van binnen nog steeds een ontembaar vuur te branden als ze in de buurt zijn. Op de meest rare plaatsen ben ik al geweest. En altijd overtuigd. Gewoon altijd. Samen met anderen. Vrijdag 23 maart 2001 ben ik na gaan denken over wat ik bij een Kecksconcert doe. Waarom doe ik dit nog. Wat is de stille kracht die mij hier naar toe lokt. Het samen zijn met vrienden? Is er veel veranderd of sta ik misschien stil.
Ja, ik word ook wat ouder (sinds mijn 17e ben ik verslaafd, dat is nu 10 jaar) maar voel me tijdloos. Is er een ander publiek? Maar toch is het altijd feest al duurt het soms wat lang voordat het op gang komt. Maar op de bovenverdieping van de Tagrijn was het stil op de dansvloer, heel stil. Slechts een heel klein clubje stond te dansen en voor de rest stond men allemaal naar de band te gapen of het supersterren zijn (begrijp me niet verkeerd heren Ibelings, de Leeuw, Vogelaars, Tilli, van Zantvoort).
De twijfel bestond uit een soort gevoel van wanhoop. En dan niet de wanhoop van 'O, is het gevoel voor de kecks is weg?', verloren gegaan bij het oogsten van vruchten die ik in de jaren met veel overtuiging heb gekweekt. Nee? Ach wat zeur ik nou. Vat de stier bij zijn horens en schreeuw. Er was geen klap aan. Gewoon geen klap aan. Iedereen stond maar stil. Voor mijn gevoel speelde de band voor een lege zaal met rechts achterin half in de schaduw een stil verdwaald jongetje dat met gespitst oor en open mond kijkt maar het prachtige spektakel dat voor zijn ogen voltrekt. Ik ben achter aan de bar gaan staan en heb de rest van het concert staan praten met een gast uit Huizen. Dat was heel gezellig, we hebben een biertje gedronken en gepraat over dingen des levens. Op de achtergrond zat het jongetje nog steeds te luisteren en af en toe spitste ik ook mijn oren om te horen wat voor een goeie band daar staat te spelen.
Het zijn de Kecks, de Tröckener Kecks. De band die mij in tijd van voor en tegenspoed hebben geholpen om weer op het kronkelende bospadje terecht te komen, keuzen te maken dieper het bos in, terug naar de veilige 6 baans snelweg genaamd ?burgerlijkheid? of de A2 de weg naar huis.

Ik kan dus geen goeie recensie geven van het optreden. Het is belangrijk na te denken over de dingen die je doet en laat. Dit was voor mij een concert waarbij ik daarover heel goed heb kunnen na denken.

Nadat de muziek van de band allang was uitgedoofd en de lichten onze werkelijke identiteit prijs gaven zijn we naar huis gegaan. Op de weg naar buiten staat een snoep automaat. Even kijken? Ja hoor. Ik heb de sport alleen maar dingen uit die automaten te halen als er twee snickers tegelijk kunnen vallen. Yes. We gaan naar buiten en lopen als op de tsaarpeterstraat terug naar huis.

Martin

Leesvoer