recensie van het concert van 18 maart in Steenderen, door Richard Thannhauser

Tröckener Kecks: de vonk slaat over in Steenderen

De gemoedelijke sfeer van de huiskamer

Bij het betreden van café Heezen in Steenderen krijg je het gevoel, dat er vanavond een huiskamerconcert gegeven gaat worden. Ma, pa, broers, zussen, familie, vrienden en buren komen kijken naar dat beginnende bandje, dat voor het eerst tegenover een goed gezind publiek hun kunsten gaat vertonen. En aan het einde van de muzikale reis klinkt er een bewonderd applaus
Het kleine zaaltje, het bescheiden podium en het lage plafond. De zoete geur van gemoedelijkheid doet op voorhand al verlangen naar meer. En hier gaan de Tröckener Kecks spelen. De avond kan op voorhand al niet stuk.

Männer ohne Nerven, de Arnhemse band waarover Theo Vogelaars waakt, moet de warming-up verzorgen in het Gelderse dorp. De Arnhemse formatie gaat met de week beter spelen, maar onbekend maakt onbemind. Dus reageert de meerderheid in de zaal lauw. Tussen de eerste rijen toeschouwers en het veel te kleine podium gaapt een behoorlijk gat. Jammer, want Männer ohne Nerven slooft zich uit en verdient best wat meer aandacht. Maar vanavond valt er weinig eer te behalen voor het voorprogramma. De bijna 400 bezoekers (gepropt in de huiskamer tegenover de dorpsparochie) zijn immers gekomen voor de hoofdact.

Dat blijkt al meteen als de Arnhemmers om half elf het podium verlaten. De vaste Kecks-fans rukken op en kiezen positie bij het podium. De locale bezoekers, die bij gebrek aan andersoortig vertier, nieuwsgierig op de muziekavond zijn afgekomen, hangen rond de tap. Grolsch doet zijn werk, zoals dat gebruikelijk is ten oosten van de IJssel. Terwijl de stemming gelijke tred houdt met de stijgende temperatuur, is het tegen elven eindelijk zo ver. Via de zijdeur meldt Theo Vogelaars zich. Even later gevolgd door de rest van de band. Dat Rick als laatste binnenkomt, is ook al geen verrassing. In dezelfde volgorde komen de bandleden even later het podium op.
Theo pakt zijn basgitaar, een blik van herkenning en een groet naar de vaste schare fans. Drummer Gerben Ibelings (nog niet zo geliefd als Leo, maar op het podium een absolute gangmaker) zet de toon voor Op de Vlucht. Een lekker lang intro, zodat Rick alvast even zijn haar kan masseren. Een steeds terugkerend ritueel, maar ook dat zijn we gewend.

Wordt er vooraan vanaf het begin meegezongen door de echte fans; de overige bezoekers kijken de kat uit de boom. Maar zodra een ballade wordt opgevolgd door een temponummer komt ook de massa in beweging, Het laatste beetje gereserveerdheid verdwijnt bij het vierde nummer, dat iedereen kent: Met Hart En Ziel.
De geur van zweet, tabak en bier overheerst. En het gaat er lekker wild aan toe. Koren op de molen van Rick de Leeuw, die op de rand van het podium contact zoekt met 'zijn' publiek. Kennelijk kent hij de zaal, want hij slaagt erin met zijn hoofd onder de lage fundering te blijven. Op zich al en prestatie.

Een wereld van verschil met het concert, dat de Tröckener Kecks acht dagen eerder heeft gegeven in Gigant. Het Apeldoornse poppodium is kil, het publiek lauw. In Steenderen is het feest. Zowel voor als op het podium. Band en bezoekers genieten. Zelfs toetsenist Rob van Zandvoort kan een glimlach niet onderdrukken en dat is al heel wat. En Gerben? Hij trekt zijn overhemd uit.

De nummers van >TK gaan erin als koek. Niet alleen bij de fans die blij zijn dat er eindelijk nieuw werk is. De nieuwe nummers lijken bestemd voor een breder publiek. De enthousiaste reacties in Steenderen bewijzen dat. Maar niet alleen de nummers, ook de performance van de band draagt bij tot het succes. Nu is de Tröckener Kecks altijd al een prima live-band geweest. Maar met de komst van Phillip Thilli, die het geluid wel erg diep uit zijn snaren jast, is er aan vermogen gewonnen. Dat Theo op de bas al goed was, wisten we. Waar haalt hij trouwens de energie vandaan om twee uur lang wijdbeens te spelen en te swingen. Het water loopt uit zijn wollen muts. Druppels vallen op het smoezelige tapijt.

Over het concert kan ik kort zijn: het was weer ouderwets lekker verslavend, wat we te zien kregen. Jammer dat de tijd zo snel gaat, want de twee uurtjes, die gaapten tussen Op De Vlucht en Achter Glas, vliegen als een Mirage aan je voorbij. Maar goed, er komen in de komende weken genoeg nieuwe kansen. Drie keer in drie weken Tröckener Kecks gezien (Zwolle, Apeldoorn, Steenderen) en het verveelde geen seconde.
Bedankt Rick, Theo, Gerben, Phillip en Rob. En hou het Waaklied erin. Past perfect in het programma. Tot Paradiso en misschien zelfs wel eerder. Want het kriebelt nu al weer.

Leesvoer