recensie van de concerten van 7 en 8 april in Vlissingen en Meeden, door Richard Thannhauser

Pendelen tussen zuid en noord

Een vermoeiend maar opnieuw boeiend weekendje Kecks
,,Het gaat nu heel goed met mij.'' De ontboezeming van Rick de Leeuw volgt na zijn bondige uitleg van het lied 'Winnaars en Verliezers' van de nieuwe cd >TK. De gevoelige ballade, waarin hij op het podium op keyboard wordt begeleid door Rob van Zandvoort, handelt over de gemiste kansen in het leven. Eén van de vele autobiografische werken. Want, zoals De Leeuw niets aan duidelijkheid te wensen overlaat, ,,dit lied zegt dat ik een ontzettende kutjeugd heb gehad.''

Het is al ver na tweeën in het bargedeelte van jongerencentrum De Piek in Vlisingen. Rick, Theo, Phill, Rob en Gerben komen op adem na een avondje zweten in het broeierige zaaltje, waar de akoestiek als altijd dramatisch was. Het geluid komt niet alleen uit de boxen, maar ook uit de vloer. Het lijkt als het ware via de voetzolen in de lichamen van de uitzinnige menigte te dringen. Ach, geen haan die er naar kraait. Iedereen is gekomen voor de Kecks en zet de ongemakken van de op een sombere kelder lijkende popzaal achteloos opzij.

In Vlissingen begonnen de Kecks aan een zwaar weekeinde. Van de ene uithoek in het zuiden naar een andere uithoek in het noorden en dat binnen 24 uur. Het leven van een popgroep in Nederland heeft zo zijn schaduwzijden, maar aan doemdenken doen de Kecks niet.
"Hoe meer optredens, hoe beter'', lacht De Leeuw. "En zeg nu zelf: wat zijn afstanden in Nederland?''
Die blijken groter dan gedacht. Zeker voor een tweetal volgers, dat een weekend in het spoor van de Kecks blijft. Een drie uur durende reis naar Vlissingen is het begin. En weer de moeite waard. Want zonnig Vlissingen is niet de slechtste plaats voor één dag en een goedkoop hotelletje vinden kost ook geen enkele moeite. En met het grote meezingfeest in het verschiet, kan de dag op voorhand al niet stuk.
De Kecks zijn vaste klanten in De Piek. En arriveren vroeg, want de voorbereidingen zijn altijd tijdrovend. Net als het wachten voordat het podium beklommen kan worden. Een lekker ruim podium, waardoor toetsenist Rob van Zandvoort ook eens goed zichtbaar is voor het publiek. Het concert is zoals bijna alle andere in deze >TK Tour. Begonnen wordt met 'Op de vlucht'. En 'Zou je niettegenstaande de recente gebeurtenissen op amoureus gebied' is het einde van het programma, zoals altijd samengesteld door Gerben Ibelings.
Gelukkig is 'Winnaars en verliezers' weer toegevoegd op het speellijstje. Prettig voor het publiek, maar ook voor Gerben, Phill en Theo, die even de tijd hebben om het zweet te deppen en de kelen te smeren.
Het publiek geniet en gaat lekker te keer. De nieuwe nummers zijn al lang gemeengoed geworden voor de meezingers. Oudjes als 'De jacht' en 'In Tranen' worden omhelsd als verloren zonen, die na een lange reis zijn teruggekeerd. Subtiel is de nieuwe single 'Ik denk nooit meer aan jou' in de toegift geplaatst. Het is de nieuwe community-song die eigenlijk live uitgebracht had moeten worden. Het samenspel tussen Rick de Leeuw en zijn ruim tweehonderd meezingers is zo aanstekelijk, dat het als live-versie een grotere hitpotentie heeft. Maar met dat laatste houden de Kecks nooit rekening. Zo af en toe beluister je bij het vijftal de wens naar een vette notering in de hitlijsten, maar dat is geen doel op zich.
En het gaat goed met de Tröckener Kecks. Dat de band is bedolven onder lovende recensies, geschreven door kenners, was te verwachten, omdat muziek en songteksten mooier zijn dan ooit. In een tijd dat poëzie een langzame dood sterft, is het gezongen gedicht te vergelijken met de snelle hap voor hongerige zielen. Met als enige verschil dat de snelle geestverrijking beter vult en langer werkt dan het kleffe welvaartsvoer. Alleen daarom al is het een prettige constatering, dat de cd goed wordt verkocht. Inmiddels zijn er zo'n 8000 glimmende schijfjes aan de man gebracht en met de nieuwe single op komst zal de verkoop zeker de tienduizend overschrijden.
Gezien de hoge kwaliteit is dat aantal allesbehalve wereldschokkend. Zeker als je de bagger van de huidige top veertig over je krijgt uitgestort.
"We maken intelligente muziek'', weet Phill Tilli. "Maar artistieke kwaliteit is niet altijd toegankelijk voor een groot publiek, al bewijst Oasis dat het wel kan. We weten dat de hitparade geen vergaarbak is van klasse-materiaal. Moeten we ons daar druk over maken? De Kecks hebben nooit een hit nodig gehad om voor volle zalen te kunnen spelen.''
Belangrijker voor de Kecks is de hechte band met de volgelingen. Er is nooit afstand tussen podium en zaal, waardoor de aanstekelijk heftige intimiteit garant staat voor een prettig avondje voor allen.
"We hechten veel waarde aan de band met onze achterban. Dat Gerben en ik erbij kwamen na het vertrek van Leo en Rob is voor velen best wennen geweest. Of ik nu geaccepteerd ben? Ik mag het toch hopen? En we spelen nog veel oude nummers. Dat moet ik zo blijven, want in het verleden heeft de band zo veel goeds gemaakt.''
Dus Phill was al langer fan van de Kecks?
"Om eerlijk te zijn... Ik kende ze niet zo goed. Was een keer naar een concert geweest, heb daar zelfs nog een t-shirt gekocht. Maar dat heb ik later aan een vriendinnetje gegeven.''
Dat de nieuwe cd aanslaat, maakt het enthousiasme in de band alleen maar groter. En het aantal fans groeit weer.
"Je ziet veel jongeren onder het publiek, maar verder heb ik er weinig inzicht in'', vervolgt Phill. Die denkt dat er over anderhalf jaar nieuw werk te verwachten is. Weer eens een live-cd? "Nee, dat is geen nieuw werk. En zo'n cd hoeft van mij ook niet zo. Wat we live goed kunnen, hoeft niet persé op cd te worden uitgebracht.''

De minuten tikken weg. Het is al vier uur als de Kecks Vlissingen verlaten. Zij zijn er niet rouwig om dat de Instore in Groningen is afgeblazen. Al zijn ze al weer om half zes in Meeden. Waar de tijd wordt gedood met een potje voetbal, waarbij Aniet, de trouwe bewaker van de bandsouvenirs, zich aan haar voet blesseert. Wie durft er nog te beweren, dat vrouwen vooral moeten gaan voetballen?
Hetzelfde geldt voor die twee fans, die na een onrustige nacht in Vlissingen en vier uurtjes tuffen in het hoge noorden arriveren. Kopje koffie op de Markt in Groningen. En na een korte verkenning van Meeden uit pure nood maar doorgereisd naar Winschoten voor een natje en een droogje. De tijd doden met maar weer een wandeling door het stadje dat een trieste indruk maakt. Geen plaatje gezien dat thuishoort in een brochure van een reisorganisator. Ach, zeuren is niet op zijn plaats. Bezoek je deze stille uithoek van het land voor een dagje, dan valt het allemaal wel mee. En zoals altijd zijn de verwachtingen weer hooggespannen.
De zaal gaat om negen uur open, maar een uur later is er nog bijna geen hond te bekennen. "Toch is het uitverkocht, hoor'', meldt de man, die bij de ingang alles in goede banen moet leiden. Hij krijgt gelijk, want in no-time is de veel te kleine jeugdsoos volgepropt. Zo'n tweehonderd zielen, voornamelijk locals, vinden een plekje. De zaal kan de vergelijking met een Zweedse sauna glansrijk doorstaan. Zweetdruppels stromen als bergbeekjes over de vermoeide gezichten van muzikanten en de vaste harde kern meezingers. Verder is het lang rustig in de zaal en dat terwijl het optreden allesbehalve een verplicht nummer is. En een bedankje aan Gerben, die gelukkig het Waaklied deze keer niet vergeet op de setlijst te plaatsen, is ook op zijn plaats.
De toegift wordt vrijwel meteen aan de reguliere set geplakt, want een beetje dorpssoos kent geen coulissen. Goede raad blijkt voor Rick echter goedkoper dan ooit. Hij vult de leegte.
"Normaal gaan we dus nu even naar de kleedkamer op wat uit te hijgen en om wat te drinken. Dan horen we in de verte het publiek roepen en komen we terug. En roep ik zoiets als: jullie zijn een geweldig publiek.'' De gedwongen improvisatie gaat erin als Gods woord in een ouderling en...Eindelijk komen de bezoekers in beweging. Zodat bij het scheiden van de markt de stemming passend is. Maar voor het slotstuk zorgt Phill. Zijn spetterende solo aan het einde van 'Achter glas' eindigt hij met het kapot trekken van zijn niet te benijden snaren. Vervolgens zoekt hij de basgitaar van Theo, maar die voorkomt schade. Dus mag Rob het ontgelden. De handen van Phill zorgen voor een paar valse noten. Het volk geniet, Rick lacht en Theo zakt voorover na een geniepig zetje van zijn recalcitrante collega. Maar Theo zou Theo niet zijn als-ie niet onverstoorbaar doorspeelde tot het bittere eind.
Het blijft nog lang onrustig in de jeugdsoos, waar een disco uit de jaren tachtig een aangename toegift blijkt. Bloody Sunday herinnert aan de tijd dat ook U2 rebellie belangrijker vond dat commercie. Gerben Ibeling geniet van een verkoelend loon na een avond hard werken. En kan het refrein van de Ierse globetrotters naar zichzelf vertalen. Want opnieuw volgt een korte nacht.
"En ik moet morgenvroeg nog voetballen'', verzucht de Feyenoordfan, die het net als Ajacied Rick de Leeuw niet gemakkelijk heeft in deze dagen. Daarbij vallen de lange reizen en de korte nachten in het niet. "Ach'', had Rick de Leeuw al gezegd. "In Nederland bestaan geen afstanden.''

Twaalf uur later. Vermoeide ogen en suizende oren. Hoe zou het de Kecks vergaan op deze zonnige zondag? Niet veel beter, denk ik. Voor hen is het is de prijs van het succes, voor ons het gevolg van een uit de hand gelopen hobby. Maar wel een hele leuke.

Leesvoer