Recensie van het concert in Patronaat Haarlem van 13 december, door Frank Arentshorst.

Bier, zweet & tranen

Afscheid van de Kecks
Donderdagavond 13 december 2001 was het dan zover: het allerlaatste concert van de Kecks dat we ooit mee zouden maken. In een stampvol, tot de nok toe uitverkocht Patronaat in Haarlem werd het een avond om nooit meer te vergeten. De setting was weer als vanouds: een klein podium met Rick, Theo, Phil, Gerben en Rob, die alles gaven, voor het podium een rij groupies die stuk voor stuk de dochters hadden kunnen zijn van de bandleden, daarachter de meedogenloos pogoŰnde massa, en helemaal achteraan de 'stille' genieters. Toch hing er een andere sfeer dan bij voorgaande concerten. Voor bijna alle aanwezigen was het de laatste keer dat ze 'hun' Kecks zouden zien, en dat zorgde ervoor dat sommige teksten ('Zien we elkaar ooit weer?', 'Het afscheid komt altijd te vroeg') een nog meer beladen karakter kregen dan normaal.

De avond begon met het nuttigen van wat alcoholische versnaperingen in een horeca-etablissement aan de overkant van het Patronaat en daarna in het Patronaat zelf. Om ongeveer kwart voor tien stapten de Kecks het podium op en trapten af met Niemand thuis, een nummer van de laatste CD. Na nog een rustige song kwam de stemming er pas goed in met Hart en ziel. De pogoŰrs onder ons spoedden zich naar voren en na nog een paar snelle songs (o.a. De jacht, Nu of nooit en Niemand danst alleen) had niemand nog een droge draad aan zijn lijf. Ook bij de Kecks zelf gutste het zweet van de lichamen, zodat de temperatuur in het Patronaat tot ongekende hoogten opliep. Na het verpletterende Ik denk nooit meer aan jou namen Rick en co. voor de eerste keer afscheid van het publiek.

Niet dat iemand ook maar ÚÚn moment geloofde dat ze er echt mee gestopt waren. Onder luid gejuich kwamen ze enkele minuten later dan ook weer het podium op. Een prachtige drumsolo van Gerben Ibelings (met liters en liters spa-blauw aangekleed door Rick de Leeuw) deed drumgrootheden als Cesar Zuiderwijk en Ernst-Jan Schoneveld verbleken tot goedwillende amateurs. Verder ging het weer, onder aanvoering van gitarist Phil Tilli werden Souvenir en Feest van de gemiste kansen in een ongenadig tempo gespeeld. Na nog enkele rustigere nummers namen de Kecks voor de tweede keer afscheid. Nu kregen ze zelfs bloemen, zodat je hier en daar een fan wanhopig hoorde fluisteren dat dit toch nog niet het einde was. Terwijl de vijf bandleden zwaaiden en het podium verlieten, zwelde het 'Nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee niet naar huis toe' langzaam maar zeker aan tot een ongekend volume, dat de muren van het Patronaat op hun funderingen deed trillen.

En ja, ze kwamen weer terug! Met het prachtige Veel te veel water en het strak gespeelde Vanavond voor altijd (nog zo'n tekst die aan betekenis wint bij een laatste concert) leek er dan toch echt een einde aan het spektakel gekomen te zijn. De fans wilden nog wel, maar de krachten waren bij de meesten praktisch geheel weggevloeid. Weer bedankten de Kecks het publiek uitvoerig en vertrokken ze naar de backstage-stimulantia. Enkele fans hadden nog kracht en adem over om 'Theo' te gillen, maar de meesten konden geen pap meer zeggen en waren moe en voldaan. Maar wat schetste de collectieve verbazing: nogmaals kwamen de helden terug!

En niet voor niets, zo bleek. Bleek, bleek, Bleke Jet!!!!!! Jawel, de favoriete Kecks-song allertijden volgens de Internetsite. Van begin tot eind werd deze absolute kraker door werkelijk alle aanwezigen woord voor woord uit volle borst meegebruld. Het fanatisme van radicale moslims is niets vergeleken met de intensiteit waarmee de zin 'Kent iemand hier soms Bleke Jet?' bij iedereen uit de tenen kwam. Kippenvel.. Een perfect slotakkoord zou je denken, maar nee! Er kwam nog een laatste schitterende toegift in de vorm van Trek je jas aan. 'Begint hier nu het einde of eindigt het begin?' was een wel heel toepasselijke kreet op deze avond. Nog meer kippenvel, en toen Rick na afloop ook nog zijn fans hartelijk dankte voor al die mooie jaren zag je bij grote delen van het publiek de ogen vochtig worden. Een prachtig afscheid van Neerlands beste rockband ooit.

Tr÷ckener Kecks bedankt, in geen tijden zo genoten als donderdagavond!

Leesvoer