Recensie van het concert in Paradiso 24 december, door Richard Thannhauser.

De magische dreun in de oude kerk

Een emotionele kerst- en Kecksavond in Paradiso
Amsterdam, kerstavond! Het verkeer in de binnenstad wil maar niet vlotten. Via het Centraal Station naar de parkeergarage vlak bij Paradiso (6,- per uur, wat een goudmijn voor de eigenaar) is nog een hele zit en rit. Maar we zijn vroeg, vroeger dan ooit. Voor het laatste optreden van de Tr÷ckener Kecks in dÚ poptempel van Nederland. Om half zeven nemen we plaats op het balkon bij de nog gesloten ingang. De voorbereidingen zijn in volle gang. De crew test het geluid, 'Buffel' ramt op de drums. De 'magische' dreun galmt door de oude kerk.
In de gang wandelt Theo naar zijn stand. Er tegenover worden flessen champagne ontkurkt en kerstbrood klaargezet voor de die-hards, die op deze kerstavond voor wellicht de mooiste kerkdienst van hun leven staan. De spanning groeit, vast ook buiten in de rij. Waar onze Belgische vrienden en Margo vooraan staan. Zij willen de beste plek vooraan het podium bemachtigen en dat gaat ze lukken.

We zien Rob van Zandvoort met een bakkie troost heen en weer drentelen en als hij bij een verkeerde beweging de warme koffie over zijn rechterhand voelt lopen, roept hij: ik kan niet spelen, het optreden kan niet doorgaan. Het geeft al aan dat de sfeer ontspannen is, al is Theo stiller dan ooit. Daarvoor zijn redenen. Redenen die de insiders wel kennen, redenen die er in deze dagen niet toe doen. Want als een band besluit te stoppen maar na die beslissing nog wel een intensieve afscheidstoer afwerkt, ontstaan er spanningen. Het is menselijk, begrijpelijk en misschien ook weer niet. Maar het is niet aan mij om hierover te oordelen.
Het knappe is dat de Tr÷ckener Kecks in de afgelopen weken die spanningen in de kleedkamer lieten, want tijdens de optredens werd er professioneel vakwerk afgeleverd. Al merkten de vaste bezoekers wel dat de sfeer in Apeldoorn en Waalwijk anders was. Zo stelde Rick aan het einde zijn bandleden niet voor. We namen het voor lief, want de optredens vergoedden alles. Twee en een half uur een gedreven Kecks aanschouwen in Waalwijk, wat een weelde. Het deed me inderdaad denken aan vroeger.
Het heden leert dan ook dat de Kecks er in de laatste maanden alles uithalen wat erin zit. Wat een power, wat een inzet. Niets geen verplichte nummertjes als toetje na een 21 jaar durend en oneindig lijkend gerecht. Gewoon de Kecks, zoals ik ze me straks wil herinneren. Spelen tot je er bij neervalt. Rick, die bij elke beweging zijn zweetdruppels het publiek inschudt. Gerben die een koude Spa-douche krijgt voordat 'De Jacht' ontbrandt. Phil die zijn rode overhemd al halverwege het concert kan uitwringen. Rob die met het einde in zicht steeds meer lijkt te genieten. En Theo, die wijdbeens de bas laat trillen.
In Amsterdam was het niet anders. Sterker nog: Amsterdam was een hoogtepunt, misschien wel hÚt hoogtepunt in al die jaren. Ik heb de Kecks ruim honderd keer zien spelen en meestal stond ik vooraan. In Amsterdam had ik gekozen voor de 'derde ring', hoog en achterin de zaal. Omdat ik eens een ander zicht wilde hebben op het podium. Aan de ene kant spijtig omdat ik graag was meegegaan in de onstuimig deinende golven van het publiek. Aan de andere kant boeiend, omdat ik nu een veel beter zicht had op wat er op het podium gebeurde. En genoot. Onbewust lette ik nog het meest op Gerben, omdat je vooraan nauwelijk kan zien wat hij doet. Ja, je ziet zijn hoofd, af en toe het slaghout, maar van bovenaf zie je Gerben zich helemaal geven. De beenbewegingen, het schokkende lichaam dat aan het einde van de rit steeds vermoeider lijkt te worden. Het was echt genieten. Van de setlijst, die weliswaar weinig nieuws bood ten opzichte van de laatste optredens, maar wel zo verdraaid evenwichtig is dat er voor zowel de oude kern als de nieuwe lichting fans voldoende in zit. En dan merk je dat zo'n twee en een half uur voorbij vliegen. We dansen in de nok van de kerk tot de laatste snik. En zien dat Rick - het blijft voor mij onbegrijpelijk dat dit podiumbeest altijd in de schaduw heeft moeten staan van statische bands als Bl°f, De Kast, De Dijk en Van Dik Hout - tijdens 'Trek een Jas' aan zijn band weer bedankt. En die wildeman die 'Trek een Jas aan' verbasterde tot 'Trek aan het Been van Rick' en woord bij daad voegde... Het was een tafereel dat ik nog nooit heb gezien bij de Kecks. Wellicht een wanhoopspoging om Rick op andere gedachten te brengen. Het was even begrijpelijk als zinloos.
Mooi was ook dat Rick en Theo gebroederlijk het publiek nog bedankten. Oude makkers. Door verschil van inzicht staan ze wat verder van elkaar dan vroeger, maar dat veegt geen 21 jaar delen van lief en leed weg. Dat de band na het afscheid nemen op verzoek van de meute nog een keer terugkwam, was ook een ontroerend moment. Om te genieten van de dankbaarheid van zo'n duizend getrouwen. Ik zag zelfs vanaf het balkon de emoties op de gezichten van de bandleden. Kippenvel.
Tsja... Na afloop heb ik sommige bandleden nog even kunnen bedanken voor deze onvergetelijke avond. Die voor mij nog twee keer een vervolg krijgt. Je kunt het je niet voorstellen, maar gelukkig heb ik er al lang vrede mee. Niets is oneindig in een mensenleven, toch?
Maar misschien maak ik me dat alleen maar wijs, omdat ik niet houd van afscheid nemen! Dat wordt wat in Leiden!

Leesvoer