Recensie van de Tröckener Kerstshow, 26 december 2000, door Joke

TRÖCKENER KERSTSHOW,
OF DE BELEVENISSEN VAN KUIFJE IN AMSTERDAM.

Beste Kecksfan, zeg nu eens zelf : vier-en-een-halve maand tussen het kunnen bijwonen van twee Kecksconcerten is wel erg lang. Vandaar dat ik op een novemberse dinsdagochtend om 06.15 u onder de douche zomaar plotsklaps besloot: "we gaan op 26/12 naar de Kecks in Paradiso", voilà.

Tegen dat ik diezelfde dag op het werk arriveerde, had ik al een lijstje klaar van voor te bereiden punten, een wereldreis waardig : verlofregeling, babysit, vervoer, verblijf, valuta, tickets. Naarmate de week vorderde bleek dat we konden reizen met de Thalys en logeren in stijl in hotel Crowne Plaza, maar dan wel tegen één vierde van de gebruikelijke prijzen (wegens een royale werkgever en "kerstperiode-aanbiedingen"). Koopje van de Week! Resteerde dan nog alleen het bemachtigen van de twee entreetickets en deze kaap werd op 6 december met glans omzeild door een paar héél behulpzame fans, waarvoor onze eeuwige dank!
Oéf, all set and done, nu was het alleen nog dagen afstrepen op de kalender...

26 december, de expeditie kan beginnen! Eventjes leek het er op dat onze trein dankzij een nukkige deur z'n verblijf in Rotterdam wou bestendigen voor de rest van de dag, maar met de vereende fysieke krachten van het belgische en nederlandse spoorwegpersoneel stonden we uiteindelijk maar met één kwartiertje vertraging in Amsterdam Centraal!
Van Amsterdam zelf zouden we niet veel zien, er was net tijd genoeg om onze bagage te droppen in de hotelkamer en in onze sporen terug te keren naar 't NS-honk om daar onze - tot dan virtuele - kennissen annex ticketleveranciers van de trein te plukken. De ontmoeting was hartelijk, en voor we het beseften hadden we de rest van de namiddag en avond doorgebabbeld en staan we plots voor de deur van Paradiso.
Awelawel, dat is nu die fameuze concertzaal...niet mis, een dame met klasse!
En wat een onthaal! We konden ons champagne-aperitief van in het hotel (als we iets doen, doen we het goed) gelijk voortzetten, en met het lekkere kerstbrood werd nog een beetje "fond" in onze maag bijgelegd zodat de Heineken-staatsgreep op onze hersenen iets langer kon uitblijven. En hierziedaarzie, nog meer belgische internauten: onder de vorm van drie aan de Kerstman ontsnapte rendieren voegen ze zich bij onze compagnie, en tot het voorprogramma werd uitgebreid de kerstgetinte scene beoordeeld, andere concertgangers gekeurd alsware het een veemarkt, en natuurlijk de laatste roddels uitgewisseld.

Het voorprogramma. Erwin Nijhof: m'n manneke, la vie d'artiste als voorprogramma, c'est dur! Je nummers zijn mooi, maar als de PA nog niet helemaal in vorm is, en dan nog eens iedereen door je muziek heen staat te kletsen, dan wordt het wel erg moeilijk om potten te breken. Zal toch m'n oren openhouden voor de dag dat je bij je zuiderburen de nodige airplay krijgt...

En dan, het moment suprème dat wel héél dichtbij komt! Plots staan Rick en Rob op het podium. Na twee noten krijgt Rob de hele zaal al koest. Voor een bijoeke als "Winnaars, verliezers" houdt iedereen z'n adem in (en ik heb niemand zien purper worden...). Maar om daarmee te beginnen moet je wel van héél goeden huize zijn, want ondanks de C-mineur die door dat nummer zweeft was het samen met "Veel te veel water" de perfecte opwarming, om dan vanaf "Meer niet" en nog enkele andere >tk-nummers op volle kracht door de nacht te denderen.
Oud nummer, nieuw nummer, "CP-straat" en "Wat goed is komt snel", een mooi koppel dat elkaar niet in rede viel ondanks het grote leeftijdsverschil. In het dagelijkse leven ben ik niet zo te vinden voor iets als "samenzang", en dit wegens een latent gebrek aan groepszin, maar bij nummers als "Ik denk nooit meer aan jouw" en later "Tango aan zee" is dergelijke participatie zo vanzelfsprekend dat zelfs ondergetekende met plezier haar stembanden uit de naad zong. Rick doet op zulke momenten er ook alles aan om het publiek uit z'n tent te lokken, maar ditmaal kostte hem dat echt niet veel moeite ! En dan het intro der intro's. Het doet me telkens weer denken aan de faena in de derde tercio van een corrida : het gespannen afwachtend rond mekaar draaien van een op scherp staande toro bravo en de matador, waarbij een ieder perfect inspeelt op elkaars bewegingen. De brute maar gedoseerde power van de één, tegen het raffinement van de ander, de drums tegen de gitaar, Gerben tegen Phil, om dan uiteindelijk uit te draaien in een wervelend "De jacht..." (één groot verschil, Gerben moet achteraf niet naar het abattoir...).
En dan was het tijd voor een eerste gastoptreden. Bart Suer, hij lijkt wel weggelopen uit de cast van "C'est arrivé près de chez vous", en kan zich bijna helemaal verstoppen achter z'n halfwas saxofoon, maar owow toen die begon te spelen bij "Niemand thuis". Laat die zo nog twee nummers doorgaan en hij is in extase als een derwisj!
Alhoewel ik het nog nooit écht live hoorde (1 cd = 1cd), was "Achter Glas" opnieuw zo'n Kecksnummer dat aan m'n ribben blijft plakken. Ik begin de passie voor dit nummer van sommige mensen in het forum te begrijpen... Ook weer telkens mooi om zien is Theo, de wijdbeens spelende metronoom van het gezelschap. Ik denk dat, telkens hij "Achter Glas" speelt eventjes zo in z'n basspel opgaat dat hij voor korte tijd in een baan rond de aarde toeft. Vooral zo doorgaan, man!

De Kecks weten perfect hoe ze in grandeur moeten eindigen. "Altijd voor het eerst", "Vanavond voor altijd", en dan nog een gaste : lady Lucretia van der Vloot, die een bloedmooie, gospel-like versie van "Redding" bracht, royaal overstrooid met handenvol kunstsneeuw die van de balkons af werd gegooid. Jongens, hoe zag dat er uit vanaf het podium toen de hele zaal collectief aan het krabben ging ? Ambiance!

Dan de tweede reeks bisnummers : "Een dag zo mooi" en "Tango aan zee". Met dat laatste kregen we een afsluiter waar iedereen nog minstens een half uur had mee kunnen doorgaan!

Voor mij was "Een dag zo mooi" dan weer op het lijf geschreven, want ik heb echt genoten tot in de toppekes van m'n tenen van de eerste tot de laatste seconde in Paradiso en Amsterdam. Allez, zeg nu zelf : een deluxe reis en verblijf, een prachtig concert (en wie ik nu nog hoor memmen over die geluidsbalans is een mierenmelker!) in gezelschap van een prachtig koppel uit A., de rendieren, de webmaster & vriendin en natuurlijk de rest van het publiek.
Een steengoede after-party zoals we in geen tijden meemaakten (OK, we gingen op het laatste wel tegen de vlakte, maar dat is slechts een "accident de parcours" dat deel uitmaakt van zulke fuiven).
En dat allemaal door één impulsieve hersenkronkel op een vroege dinsdagochtend.....

Heren Kecks en gevolg: Dank U!

Leesvoer