Recensie van het concert in Bouckenborgh, Merksem (B) van 2 februari, door JO(ke).

Kleine paleisrevolutie in Kasteel Bouckenborgh

Het is nu de vierde keer dat ik de kans krijg om de Kecks live te zien, en ook ditmaal is het op een compleet ander type van locatie : Jeugdclub Bouckenborgh in Merksem. Afgaand op de trits poorten die dit bijgebouw van het kasteel sieren, moet dit wel het vroegere koetsenhuis geweest zijn. We wisten sinds 's ochtends dat het concert helemaal uitverkocht was, en het was dan wel eventjes wenkbrauwen fronsen bij de gedachte dat hier straks 200 toeschouwers + Kecks moesten in passen. De jongens van de techniek hadden zich bij het opstellen van de instrumenten uitgesloofd om elke vierkante centimeter van het hoekpodium ten volle te benutten, het was echt mooi om zien.
En, o wonder, tegen negenen bleek dat 200-koppige publiek zichzelf netjes tot in de kleinste hoekjes van het etablissement gestouwd te hebben, en toen even later - na een kort spitsroede lopen tussen de massa - de heren Kecks het podium opklauterden, paste iedereen overal perfect in (mits wat evenwichtskunsten voor Rob om achter z'n klavier te raken, en Phil's hersenen die zowat instant gekookt werden door een viertal spots pal voor z'n hoofd) Het onthaal door het publiek was warm en enthousiast. Hier waren ze duidelijk nog niet de Kecks-passage van voor enkele jaren vergeten ! Gedecideerd begon ons quintet aan hun set, om van het publiek al dadelijk vocale assistentie te krijgen tijdens "Niemand Thuis", "Geen kaart, geen plan, geen gids", "Paradijs" en "Veel te veel water". Als opstarter kon dat viertal ruimschoots voldoen, de sfeer zat er mooi in.
En dan: de lap er op! Full force ahead ! Met het enthousiasme van een aanstormende rugbyploeg werden heerlijke ruig-rafelige versies van "Meer Niet" en "Hart en Ziel" gebracht. Het was dan al duidelijk dat Phil die avond in érg goeie doen was, telkens hij op het voorplan kwam sleurde hij werkelijk alles uit z'n gitaar. Z'n trouwe Marshall-versterker had plaats geruimd voor een ander, qua sound nog meer impressionant machien, en dat zullen we allemaal geweten hebben!
De opeengepakte meute liet horen dat dit was waarvoor ze gekomen waren, en voor deze gretige respons werd ze beloond met een machtig snoeiharde versie van "Zon sprong aan". Een prachtig moment, ow ja!
Dan "In tranen" en "Altijd voor het eerst" : voor het publiek de kans om even naar adem te happen, z'n geweten te ordenen en uit te dampen, maar bij de Kecks géén spoor van enige détente. Dit zijn de momenten waarop het toetsenwerk van Rob dan weer beter tot z'n recht komt. Niet eenvoudig in zo'n luidruchtige omgeving, maar het lukt'm toch telkens weer. En Rick, die amuseerde zich ook weer kostelijk ! Badend in het zweet legde hij in elk nummer opnieuw evenveel ziel, dolde met het publiek, of maakt zich eventjes onzichtbaar (allesbehalve evident op enkele m²) tijdens de solomomenten van z'n collega's.
Na die schijnbare rustpunten, weer plankgas met "Hakken in het zand", om vervolgens alle snelheidsregels te negeren tijdens "De Jacht" mét bijhorende XXL-intro.
Gerben! Qua postuur zou ik je bij de WBF in de bantamklasse laten uitkomen, maar zoals jij vrijdag op je drums lag te hengsten : hàlloooo, dat was duidelijk een paar rankings hoger, klasse op overschot!
En Theo dan, zullen jullie vragen? Die was er opnieuw als rots in de woelige branding, spelend en genietend op de hem eigen manier. Bij deze trouwens m'n enige woord van kritiek op het hele gebeuren: of de heren van het geluid in het vervolg Theo's werk toch wat meer naar voren willen mixen? Er waren momenten dat de baslijn echt té flauw uit de PA kwam in vergelijking met de rest van het instrumentarium.
En dan die collectieve zucht van vertedering uit het publiek als ze de inzet van "CP-straat" herkennen. Door dit te laten volgen door "Wat goed is, komt snel", zaten we weer eventjes met onze gedachten in Paradiso op 26/12. Het officiële gedeelte van de feestelijkheden werd afgesloten met Kecks-kleppers als "Amoureus Gebied" en "Nu of Nooit". De bescheiden dimensies van het podium noopten de Kecks om ter plekke te pauseren, en amper een halve pint later : opnieuw de koets op, de massa eiste z'n bisnummers! Eerst was er "Waaklied", en daarna "Ik denk nooit meer aan jou", dat werd meegezongen tot achter de tapkast. En "Dag zo mooi" mocht zéker niet op het appèl ontbreken! Als je die hele avond persé toch wil samengevat zien in twee zinnen, dan kan ik niets anders doen dan citeren uit het slotnummer "Vanavond voor altijd":

De geur van parfum, zweet en warm leer
Iedereen is moe, maar iedereen wil meer

Heb er ontieglijk veel van genoten. Merci, dankuwel!

JO(ke)

Leesvoer