Recensie van het concert in Merksem (B) van 2 februari, door Maarten Otten.

Bouckenborgh

13 januari 1997
een meisje met brilletje en zwart hoedje
schuin naast me in de trein.
Ik ben dronken en uitgelaten
op weg van Gent naar ergens,
weet niet precies waar.
Ik stamel woorden tot het meisje,
terloops, schuinweg, verdwaasd.
Het zijn de woorden
van de derde strofe
van mijn lijflied.
Het feest van de gemiste kansen
heet dat lied.

Wat later ben ik samen
met dat meisje op weg
door mooie en andere dagen.

Drie jaar later is dit verleden tijd.
Net op dit moment,
exact drie jaar na die eerst ontmoeting op de trein
verschijnt >tk van de Tröckener Kecks.
(Alweer liederen die lijf-en ook troostliederen worden.)

Vrijdag twee februari 2001:
Lekker traag en vroeg vertrokken.
Op de tram legt een meisje
met heel fijne fonkelende juweeltjes
om haar nek en om haar polsen
me de weg naar cc Bouckenborgh,
(op haar rug draagt ze een rugzakbeer)
zo heet het zaaltje, dat in een park ligt.
Een kasseiwegel omzoomd met bomen
brengt me van de grote baan tot bij de deur.
Op een veld wit van de kou
spelen kleine jongens voetbal.

Binnen staat alles klaar.
Het is eigenlijk een ruim café,
het oogt gezellig en:
ja gelukkig: de Kecks zijn er allemaal.

Ik druk een ferme hand van de man wiens woorden me sinds de jaren tachtig
(wat vliegt de tijd) in mijn leven vergezellen. We wisselen enige woorden.
Over desillusie en desondanks: hop vooruit!!!
("Eens komt de dag!")
Ik zet me wat op een trap en denk aan wat gaat komen.
Mensen stromen toe, het raakt al aardig vol.
Ik rook en drink wat bier en hang tegen een muur,
zit wat op een kordate zwarte koffer.
De toco ziet er stralend uit.

Het zaaltje is afgeladen vol ondertussen.
Plots verschijnen vijf heren op het podium.
De eerste tonen, de eerste woorden.
(Het dolen door straten.)
(Nergens opent zich een deur)
(de nacht wordt lang en koud.)

Maar hierbinnen zijn de mensen aardig en warm.
De band speelt strak en fel.
Het is een feest vannacht.
Ook oudere nummers kolken naar mijn hoofd.
Met hart en ziel. Het magische cs Peterstraat.

Ik kijk wat door het raam
en zie hoe de koude zich buiten om de bomen legt.
We dansen ter plekke en schudden met onze hoofden.

Zou je niettegenstaande......asjeblief.....????
De gesproken, geprevelde, gestamelde, geroepen inleiding van dit nummer blijft bezwerend.

Laatste nummer is Nu of Nooit.
Na een korte onderbreking een bisronde met o.a. het beklemmende Waaklied en als slotpunt het heerlijke Een dag zo mooi.

Merci Kecks voor vrijdagavond-zo-mooi en aan alle fans:
Geluk en Liefde,

en hou van de M., met H. en Z.!
Groeten,
Maarten Otten, Antwerpen

Leesvoer