Verhaal naar aanleiding van het stoppen van de Kecks, door Richard Thannhauser.

Het was meer dan de moeite waard

De Tröckener Kecks (1980-2001) door de ogen van een fan
Leiden, het is bijna middernacht. Tranen wellen op gezichten van volwassen mensen. Zowel op als voor het podium. Alsof er iemand onverwacht is heengegaan. Gevoelens van verdriet, verstopt in grote waterlanders. Dit is niet het einde, maar een nieuw begin. En begin zonder Tröckener Kecks. Het lijkt wel of het nu pas bij velen doordringt dat er een abrupt einde is gekomen aan 21 jaar Nederrock met een glimlach.

Het komt nooit meer goed
Is de ultieme leugen
Die de waarheid heeft gevangen
Na de laatste muzikale teugen

Rick, Theo, Gerben, Rob en Phil
Dagen, uren, minuten vervlogen
Nu alleen nog op video en cd
Want de stilte willen wij niet gedogen

Het komt niet meer goed?
Is de vraag het antwoord
Zeg maar niets tegen mij vanavond
Ik heb het zelf al verwoord

Niets is oneindig, alles gaat voorbij
Zelfs de Kecks bleken niet bestand
De eeuwigheid heeft geen winnaars
Reikt ons weer geen helpende hand

Een gouden plaat, nooit gekregen
Ook dat is een leugen vol met smart
Goud is niet zichtbaar in de muziek
Maar voor eeuwig in mijn Kecks-hart

Bedankt!

Treurnis past niet, want wat zijn we eigenlijk kwijtgeraakt? Niets, we hebben er heel veel mooie herinneringen bijgekregen. De afscheidstoer was niet altijd even gemakkelijk, want als je aankondigt te stoppen, krijg je toch spanningen. Maar het is mooi zo. En ik weet dat er nog vele mooie momenten zullen komen. Ook met de bandleden. Wellicht met andere muzikanten, een ander genre, theaters in plaats van zalen. Er komt nog veel meer. Want wie van de vijf kan het podium echt missen? Rick? Ach kom, die zien we sneller terug dan velen verwachten. Theo? De Snevo's laten zich al groeten en zullen misschien het Kecks-gevoel dicht benaderen. Gerben? Te jong om zijn stokjes voorgoed weg te geven aan die zoveelste verdwaalde fan die als een kind zo blij het souvenir verstopt. Phil? Alleen die platenzaak is niets voor hem. Het bezwete hoofd, het drijvende overhemd onder het krappe colbert. Benieuwd welke richting hij kiest. Rob? Misschien straks wat meer op de achtergrond, maar een te groot genieter om voorgoed het podium te mijden.
De Tröckener Kecks (1980-2001). Voorgoed opgeborgen in de nationale popencyclopedie. Benieuwd wat we lezen in de volgende editie van deze muziekbijbel. 'Wegbereiders voor vele bands, die al snel de commercie omarmden en de Kecks qua succes overvleugelden. Maar meestal snel ten onder gingen aan vluchtige roem die achteraf vooral voor tegenwerking zorgden. De Kecks maakten mooie platen, maar misschien waren de teksten net niet simpel genoeg om een simpel groot publiek te bereiken.' Het zij zo. Terugblikkend op al die jaren. Het leukste waren de concerten. Bij de Kecks heerste altijd een huiskamersfeer. Muziek tussen de schuifdeuren, waar je als bezoeker deelgenoot was van het optreden. Ik ken geen band die dichter bij het publiek staat dan de Tröckener Kecks. Geen woeste roadies die de fans op afstand houden. Na afloop altijd een praatje. Soms oppervlakkig, soms met diepgang. Het was een mooie tijd.
Ik heb geen traan gelaten, wel even geslikt. Maar er is toch een stukje leegte gekomen na al die jaren. Ergens eind jaren tachtig voor het eerst bij een optreden in Gigant te Apeldoorn. En ruim honderd optredens verder besef je dat het mooi geweest is. We riepen 'nog een jaartje'. Het was - en dat wisten we allemaal - tegen beter weten in. Rick, Theo, Gerben, Rob en Phil. Het ga jullie goed. Ik spreek namens velen als ik jullie langs deze weg bedank voor al die leuke avonden, vele uren luisterplezier, muzikale steun in mooie en beroerde tijden.
Het was meer dan de moeite waard!

Leesvoer