HUMO, recensie van 15 februari 2000, door Pascal Verbeken

'Echte Kunst Is Altijd Mislukt Amusement'
Rick de Leeuw nomineert HT&D voor de Aresteion-prijs.

Reasons to be cheerful, part 64: Tröckener Kecks bestaan twintig jaar en vieren dat met '>tk', hun beste worp totdusver. Zoals het hoort blijven de Kecks een popversie van Pietje Bell & De Rebellenclub, maar hun songs hebben meer reliëf gekregen en de stem van zanger Rick de Leeuw wordt niet langer platgeslagen door een fout gecultiveerde pubrock-klank. Op zijn negenendertigste noemt hij zich onbeschaamd een gelukkig man.

HUMO Je verklaarde onlangs dat '>tk' jullie eerste studioplaat is, maar volgens de popencyclopedie heb je er al veertien.
De Leeuw << Nou, noem het dertien opstapjes om uiteindelijk echt te debuteren (lacht). Al onze vorige studioplaten waren het werk van een pedante, licht hautaine live band. Onze natuurlijke omgeving blijft natuurlijk het podium, maar wat je live sterk maakt, remt je in de studio af. Dat probleem hebben we lang niet onder ogen willen zien, wat welbeschouwd ontzettend dom was. Onze vorige plaat, Dichterbij Dan Ooit, was een eerste verkenning van nieuwe paden, maar op '>tk' hebben we pas echt gevonden wat we zochten.
Het was geen pretje om die knieval te maken: je moet je ego en de zekerheden die je op het podium verworven hebt loslaten. Maar zodra je gaat inzien dat de studio geen vijand maar een goede vriend kan zijn, vallen de reserves weg. Op een heel inspirerende manier heeft Muziek zich opnieuw aan ons geopenbaard, waardoor de liefde nog groter is geworden. Die sensatie is een enorme bevrijding, omdat ik nu veel meer kwijt kan in mijn liedjes en teksten.>>

HUMO Het valt vooral op dat die teksten meer 'literair' klinken dan vroeger.
De Leeuw << Dat is nog meer mensen opgevallen. Tja, onvermijdelijk sijpelen toch invloeden van romans, poëzie, films en toneel door in je werk; de inspiratie hoeft niet noodzakelijk van Nirvana of The Beatles te komen. Je bekijkt een schilderij uit de jaren '20 en je probeert die associatieve mengvorm eens in woorden uit; zo is 'Niemand Thuis' geschreven. Een eye-opener was ook 'Stijloefeningen' van Raymond Queneau: een eenvoudige handeling schreef hij in tachtig verschillende vormvariaties, waardoor je ineens ziet hoe armoedig de meeste songteksten zijn. Waar ik vroeger dacht dat een tekst af was, begin ik er nu aan. Een wereld is opengegaan, heerlijk! Als je gevoelig bent voor perspectief en stijl kan zelf een handleiding van een cassetterecorder ideetjes opleveren.
Ik heb geen moeite met mijn literaire etiket, zolang maar niemand denkt dat ik Grote Kunst wil bedrijven. Dat is nooit mijn ambitie geweest: echte kunst is altijd mislukt amusement: na een boek of een plaat moet je zin hebben in meer, anders deugt het niet.>>

HUMO Welke Nederlandstalige tekstschrijver benijd je?
De Leeuw << Ik denk aan Luc De Vos, omdat die in twee zinnetjes een hele wereld kan neerzetten waarvan je niet weet waar hij vandaan komt. En toch kloppen de woorden op een eigenaardige manier. Dat is ongeëvenaard. Ik wou alleen dat hij de nieuwsgierigheid die hij in zijn teksten wekt, ook met zijn stem kon vertalen.>>

HUMO Je mag dan pas gedebuteerd zijn, welke herinneringen aan 20 jaar Kecks wil je toch graag meenemen?
De Leeuw << Allemaal. We hebben nergens spijt van. Maar ik denk met bijzonder genoegen terug aan ons eerste Belgische optreden en interview. Het is me waarlijk een voorrecht mijn leven te mogen lijden (lacht).>>

HUMO À propos, ben jij de verhalenschrijver Rick de Leeuw die ik weleens lees in het fanzine van Ajax?
De Leeuw << Yep. Ik ben Ajax zeer dankbaar dat ze me dat podium geven, maar ik ben toch veeleer een Cruijff-fan dan een Ajax-man. Die verhalen zijn de ruwe grondstof van mijn boek 'De Laatste Held', dat in mei verschijnt. Mijn personage Richard zit op kostschool, waar zijn oude dromen langzaam vervagen tot hij in Paradiso The Jam ziet en een nieuwe droom najaagt. Kortom, het gaat over de Rick van voor de muziek. Verder ben ik niet zo'n terugblikker hoor. Leve de vooruitgang! >>

Pers