Recensie van het concert in Hof ter Loo Antwerpen & Bibelot Dordrecht, 14 en 15 december, door Wim.

Ze stn er weer!
Antwerpen - Hof ter Loo. De groene camionette van Theo staat er; McDonaldsdoos & cola present op het dashboard, tussen postkaarten, afgeleefde wegenkaarten en verder niet nader te noemen rommel. Tot onze verbazing konden we niet vlak voor de deur parkeren, zoals meestal het geval is, en voor ons n van de redenen is om de Kecks als een marginaal verschijnsel te bestempelen. En vermits ik samen met een andere Kecks-gek nu in 3 jaar tijd toch ca. 30 optredens mee beleefd hebben, en daarvoor als zotten heel Belgi n Nederland afgereisd hebben, beseffen we dat we hierdoor mee verworden tot marginaal verschijnsel, want op veel begrip van onze omgeving hoeven we niet te rekenen.
Marginaal, maar wel waardevol. Waarom staan de Kecks waar ze staan, of - nog moeilijker - waarom gaan wij ernaar kijken? Ik geef er de voorkeur aan dit laatste te catalogeren onder de grote misteries van het leven, zoiets als dat Sinterklaas gewoon is zoals hij is, en kn wat alleen Sinterklaas kan. Misschien uit schrik voor een ontnuchterende andere uitleg.
Waarom de Kecks er staan waar ze staan? Heel eenvoudig, omdat ze trouw bleven aan hun eigen waarden, idealen, n beperkingen.

Nog meer tot onze verbazing zijn de Kecks al beginnen spelen als we binnenkomen, ook al hadden we verwacht nog iets van het voorprogramma te kunnen zien. Aan de ingang van de zaal staan er nog wat meer laatkomers op hun tenen om een glimp op te vangen van wat er zich op het podium afspeelt, wat ons even doet vrezen dat we er vanavond weinig aan zullen hebben. Maar na enig drumwerk hebben we ons halverwege de zaal gewrongen, waar - blijkt even later - voor mijn neus Stijn Meuris ook staat. Het laatste Belgische optreden, daar hebben ze ongetwijfeld ook wat VIPs voor uitgenodigd, en voor ons is dat dan ook meteen de uitleg waarom we onze auto zo ver moesten parkeren.
Hoewel, op een optreden enkele weken terug, was de zaal voor het eerst uitverkocht. Jaaa, je hoort het goed. Waar is de tijd dat er op het "feest van de Vlaamse gemeenschap" maar 5 man en een paardekop kwam opdagen, als dt geen "feest van de gemiste kansen" was, door Rick meteen als lesje in bescheidenheid gecatalogeerd. Sinds de Kecks laten weten hebben dat ze zouden stoppen, lijkt het wel of iedereen als in een laatste stuiptrekking nog iets wil opvangen van deze podiumbeesten. Zijn het ramptoeristen, aasgieren, die de laatste doodskreet van de Kecks willen horen?
Volgens mij ondergaan de Kecks echter eerder een trage dood, een onthechting, een loskomen van. En zijn de bandleden zelf al helemaal onthecht van hun groep, op enkele sporadische spontane emotionele opwellingen na. Elk van hen speelt, en speelt bijzonder goed. Maar spelen ze nog wel samen? Puur technisch-muzikaal bekeken zeker wel, maar als groep? Zijn dit nog wel de Kecks? Voor mij zijn de Kecks onlosmakelijk verbonden met een klein rokerig jeugdhuis, dt is het biotoop van de Kecks, waar je de dag erna van terugkomt met een halve kater, kleren stinkend naar de rook, en veel te weinig geslapen door de lange terugrit uit dat boerengat in Holland. Of eventueel nog een biertent waar het vlak voor de podium volstaat met pogonde tieners en twintigers die zich aan de kleine pilsjes toch hebben kunnen bezatten, en nu uit de bol gaan van zodra Gerben zich uitleeft op z'n drums. Dt zijn de Kecks.
En niet de afgeborstelde versie die we meer en meer op de afscheidstoernee zien. Mooi in een vestje, en, vandaag pure ketterij: Theo met een gewone T-shirt. Verzachtende omstandigheid: Het opschrift van Theo's t-shirt is "Van God Los" van Monza, ongetwijfeld even ervoor van Stijn Meuris gekregen.

Zoals steeds spelen ze vrijwel vlekkeloos; enig opgemerkt foutje dat wij konden opmerken was dat Phil zijn bottleneck voor een solo bijna was vergeten te halen. En ondanks bovenstaande kritische bedenkingen stn ze er toch maar weer. Het publiek onderstreept dit, ondanks de afgeladen grote zaal, met een stilte in Bleke Jet zoals je, sorry guys, nooit in een optreden in Nederland kunt meemaken.
Zowel tijdens als na speelt de gedachte "gaan we morgen naar Dordrecht" ? De snijdende vrieskou, alleen verwarmd met een nazinderend "Trek je jas aan" brengt nog geen uitsluitsel voor deze gekte.

Zaterdagavond, halfzeven, met mijn hoogzwangere vrouw en 3 kinderen in McDonalds aan het eten. "Ik zoek het telefoonnummer in Nederland, te Dordrecht, van Bibelot. B-I-B-E-L-O-T." vraag ik aan inlichtingen. "Hier komt het nummer" zegt de stem, die niet kan vermoeden welk stukje muziekkultuur er achter die vraag schuilgaat. En jawel hoor, naar aloude gewoonte is het geen nkel probleem om nog twee kaartjes opzij te laten leggen. Meteen opstappen, en een dik halfuur later overschrijden we de Nederlandse grens. Vanzelfsprekend met een Kecks cassette.
In tegenstelling tot gisteren, getrouw aan de aloude gewoonte, is er binnen nog plaats zat, en kunnen we een wel bijzonder strategisch plekje veroveren in de zaal. Onze antennes staan weer op en de gossips over wat de bandleden volgend jaar zullen doen, steken weer de kop op.
Even later, ja hoor, ze stn er weer. De belichting boven het altaar is prachtig van effect, al is het licht op de bandleden erg onevenwichtig verdeeld, en is het slechts het schijnsel van een nachtlampje dat Rick verlicht, die weliswaar niet meer nodig heeft om "in de spots" te staan.
Het spandoek dat wat andere collega's Kecks-gekken hadden opgehangen, "Trckener Kecks 4 ever", klinkt wel bijzonder raar voor een afscheidstoernee. Maar achteraf bekeken moet ik ze volmondig gelijk geven : wat geweest is is geweest, en die herinnering zal altijd blijven bestaan. Vreemd hoe de inhoud van iets zich kan meester maken over het iets zelf.
Spijtig dat Theo vandaag in het prachtige Bibelot, een verbouwde kerk, zijn "Van God Los" t-shirt niet aanheeft, maar aan de andere kant toch opgelucht dat er nog zekerheden zijn: Theo is terug Theo, en de bloemen op de nek van z'n gitaar staan er weer fris bij. Benieuwd of die het einde van de Kecks zullen overleven. We weten het nu wel zeker. De kaarten die we hebben klaarliggen voor kerstavond zijn een zinvolle investering geweest.

Leesvoer