Gazet Van Antwerpen, interview van 15 februari door Davy Vandevinne

Het Gaat Als Een Raket

Al twintig jaar lang bestijgen de Tröckener Kecks avond na avond met een aanstekelijk enthousiasme Vlaamse en Nederlandse podia. Maar de laatste jaren leek de mot er toch wat in te zitten. Drummer weg, gitarist weg, twee jaar lang geen nieuwe plaat... Nu staan ze er weer met een sterke nieuwe plaat. "Dit is de plaat waarvan iedereen wist dat we ze konden maken, maar waarvan iedereen zich afvroeg of ze er ooit nog zou komen", vertelt zanger Rick de Leeuw.

Elke groep zegt na het maken van een nieuwe CD dat dit de beste tot nog toe is. Bij Rick de Leeuw is dat niet anders, toch meent hij het oprecht. "Omdat het in een boel opzichten de eerste is. Het is de eerste plaat in deze samenstelling, het is de eerste waarbij ik bijna de enige tekstschrijver was, het is de eerste die werd opgenomen in mijn eigen studio, het is de eerste waarvoor we een surplus aan nummers hadden, ga zo maar door. Maar misschien wel het belangrijkste: het is de eerste plaat die we maakten met de brandende ambitie om eens een echte studioplaat te maken."
Tröckener Kecks werden eeuwig versleten voor een livegroep, de angst voor de studio lijkt deze keer verdwenen.
"Die angst was eigenlijk bij de vorige plaat al verdwenen, maar aan het resultaat kon je het nog niet horen. Toen hebben we al geleerd dat alles wat ons als band goed maakte op een podium, een sterke studioplaat in de weg stond. Het werd duidelijk dat een studio een totaal andere wereld is dan een podium. In een studio moet je alles durven loslaten. Dat was heel moeilijk. Maar als ik nu de plaat hoor, ben ik blij dat we het gedurfd hebben."
Het was wel lang wachten: de vorige plaat dateert al van meer dan twee jaar geleden. "Dat klopt", zegt Rick. "In plaats van een jaar te spelen, dan een half jaar te schrijven, snel even de studio in te duiken om daarna weer lekker te gaan spelen, hebben we nu twee jaar gespeeld én geschreven. We hebben in die periode echt een enorme hoeveelheid nummers geschreven.
Bovendien gaan we al enkele jaren naar Italië om in alle rust nummers te schrijven. Dit keer hebben we zelfs de producer meegenomen om al aan de basis dingen te kunnen veranderen. We hebben deze keer echt aan die plaat gewérkt, hoor." De vorige CD's kregen telkens een flard tekst als titel mee. Nu staat er simpelweg '>TK'. Waar slaat dat op? "Helemaal geen idee. Het stond op het ontwerp van het hoesje van de promo-CD en we vonden het wel leuk. Ik heb er intussen al zoveel suggesties over gehoord. Iemand zei dat het ging om méér Kecks, dat we onszelf overstegen waren, een ander zei dat het naar de toekomst verwees: voorwaarts! Nog een ander zag er een omgekeerde Pac-Man in die het verleden opvrat."

De Kecks staan opeens weer in de Top 40, de videoclip wordt op TMF gedraaid, je hoort de Kecks regelmatig op de radio. Ze lijken wel herontdekt.
"Het gaat als een raket, ja. Er is een dimensie bijgekomen. Het is dus niet van de Kecks zijn dood, leve de Kecks. Een heel groot deel van wat we waren, zijn we nog altijd. Alleen is er nog iets bijgekomen. We hebben onszelf eens ondergeschikt gemaakt aan het eindresultaat: een goeie studioplaat maken. En daar hebben een aantal van ons, en ik niet in de laatste plaats, heel wat ego voor opzij moeten zetten. Dat was best lastig voor mij."

Twintig jaar in het vak, dat moet je toch vol kunnen houden. "Ben je gek? We staan echt te springen om er weer aan te beginnen. Het is een heel leuk gevoel als je al twintig jaar in een band speelt en toch wakker wordt met het idee: 'Mooi, we mogen weer!'. Ik kan er niks aan doen, maar ik vind dit echt het leukste wat er is. Oostrozebeke, we komen eraan! Bel maar, we komen! Wat zeg ik? We zijn er al (lacht)!"

Pers