Reacties uit het forum naar aanleiding van het stoppen van de Kecks

Tröckener Kecks 1980 - 2001
Auteur: marlies (---.dial.tiscali.nl)
Datum: 21-12-01 16:48

Beste allemaal,
Bij deze een antwoord op de vraag van Rolf aan RichardT (zie voetbalgedrag), voor mijn beurt praten dus.
In deze extra donkere dagen voor Kerst vol met herinneringen, terugblikken en overzichten wil ik bij deze ook graag een steentje bij dragen, ook omdat schrijven soms veel kan verlichten. Bijna 41 jaar, oud genoeg om ook in de jaren 80 de kecks meegemaakt te hebben. Het begon allemaal op een woensdagavond in augustus 1986. Toen stapten we op de Keckstrein en had toen niet kunnen vermoedden dat het zo'n lange reis zou worden. Naar de top kenden we van de radio en is vond het maar zozo eigenlijk. Het optreden vond plaats in Rotterdam,de Arena het huidige Nighttown. Druk was het niet maar ik was op slag verkocht en ook de mensen met wie ik toen was waaronder mijn man Willem. Kort daarna gingen naar Paradiso naar de Saints, in de zaal stond Rick met roze jasje en ik zei tegen Willem, kijk daar heb je de zanger van dat bandje!
Bij de uitgang was Rob de Weerd (hij werkte daar toen) en we zeiden tegen hem dat we zijn band veel beter vonden en dit vond hij zo leuk dat hij ons uitnodigde om weer te komen, uiteraard op de gastenlijst en na afloop wat drinken. Toen kwam de keckstrein pas goed in beweging en was ook niet meer te stoppen. Kaartjes heb ik nooit meer hoeven kopen, soms stonden we in de omgeving van Rotterdam zelfs standaard op de gastenlijst. Zaaltjes met ongeveer 20 man gebeurde toen ook nog wel,en ik herinner me een optreden in de openlucht in Kralingen waar een punkachtig gezelschap ons uit stond te schelden omdat wij in een donkerblauwe Volvo dus ECHT niet naar de kecks mochten gaan! (er was toen nog geen forum) Theo had toen nog geen toko maar bij de laatste tonen schreeuwde hij de zaal in: DE REST STAAT OP PLAAT, en vervolgens ging hij de zaal in met platenkoffertje gevuld met singles en lp's. De fanclub stamt ook uit die tijd en de fanzines heb ik van de week weer eens doorgebladerd, het Zeeuws Meisje Front bestaat niet meer en ook de mensen uit die tijd ben ik vrijwel allemaal uit het oog verloren. Peter Paul Klapwijk maakte prachtige Kecks foto's en een hele grote gozer genaamd Michel was wel eens beschermheer als er al te wild gepogood werd, er is dus niets nieuws onder de zon. Eind jaren 80 leerde ik Marina kennen, zij ging ook bij Theo werken en ben heel vaak met haar meegereisd. Leen Gelderblom vond zijn vrouw bij een optreden van de kecks en hun eerste kind noemden ze dus ook Rick.
De jaren 90 braken aan en we voeden ons nog steeds erg jong en en hadden er zin in!
Het werd een tijd vol hoogtepunten, in Bergen op Zoom traden de Dijk, The Scene en de Kecks op één avond op en speelden ook nummers van elkaar.
Nartuurlijk niet te vergeten Pinkpop, Theo, Marina, Anita en ik hebben voor duizenden guldens verkocht en ik zal nooit dat reclamevliegtuigje vergeten boven het festivalterrein, met de boodschap "met hart en ziel".
Er werden in die tijd ook voetbalwedstrijden in Amsterdam georganiseerd waarbij verschillende bands streden om de beker.
Ook de fanclubdagen waren in die tijd een hoogtepunten, vooral in Brummen was erg leuk, Mike van de t-shirts had een apparaat meegenomen dat ieder willekeurig kledingstuk kon bedrukken met de favoriete keckstekst. Dan nog de voorprogramma's, Noordkaap en niet te vergeten Gorki! geweldig was dat.
Marina verkocht nog steeds merchandise, afgewisseld door Dennis (die nu een eigen tv programma heeft op SBS 6).
Naast een baan was dat soms best zwaar, maar we waren jong en hadden er erg veel plezier in.
Toen Leo de band verliet bleven ook veel van de mensen die ik daarvoor had gekend weg, jammer maar onvermijdelijk.
Ook het vertrek van Rob was voor mij geen reden om niet meer te gaan kecksen al realiseerde ik me wel dat we ouder werden.
De laatste jaren waren geen straf voor me, ik ergerde me soms wel aan mensen die me vroegen: doe je dat nog steeds?
Dat er een laatste keer zou komen wist ik al een tijd, ook onvermijdelijke, maar juist die onvermijdelijke dingen kunnen soms toch nog hard aan komen. De kecks blijven voor mij boven aan de top staan, wat er ook gebeurd. Ik ga nog één keer met Willem naar Waalwijk en daarna laat ik het over me heen komen en ga ook nog wat merchandisen met Theo en Suzanne. Ik zal het gaan missen, de trein komt langszaam tot stilstand en we moeten allemaal uitstappen.
Mijn goede herinneringen neemt niemand me af.

Jij zingt dat ik niet weg mag gaan
En ik geef jou mijn woord

********

Auteur: Ward (---.4.91.21.not.updated.abovenet.de)
Datum: 21-12-01 17:48

Wat er pracht verhaal! Helaas heb ik niet zolang van ze kunnen genieten. Ik begon pas op 27 juni 1992. Sander Wiersma kende ik toen van Springsteen concerten.
Hij had me op de gastenlijst weten te zetten en ik zat naast hem in het erkertje van Paradiso. Ik weet er eerlijk gezegd weinig meer van omdat ik de twee avonden daarvoor bij Springsteen in Frankfurt stond. Daarna veel vaker geweest. Ik zal eens opzoeken hoe vaak.
Altijd met vrienden die de Kecks ook wel leuk vonden of zoals RobertJan altijd van de partij! Inderdaad Gorki in het voorprogramma was geweldig. Sommigen van jullie leer ik nu pas kennen van gezicht. Beter te laat dan nooit zal ik maar zeggen. Sander Wiersma ben ik ook uit het oog verloren, en is geloof ik niet erg als ik de verhalen mag geloven. Het laatste wat ik hoorde was dat hij werkte voor Marco Borsato. In het interview naar aanleiding van het uitkomen van >TK in Aloha zeiden de kecks al "Wat goed is voor Borsato is niet goed voor ons"

********

Auteur: RichardT (---.nl.wish.net)
Datum: 21-12-01 23:41
Marlies, het is uit mijn hart gegrepen. De herinneringen zijn onuitwisbaar, net zoals we het ouder worden niet kunnen stoppen. Zoals we ook de Kecks niet op andere gedachten kunnen en willen brengen. Dat er een verschil is tussen vroeger en nu heb ik wel vaker aangehaald. Vroeger ruiger, nu mooier. Maar eens moet je stoppen. En dit is inderdaad een wereldmoment om de biezen te pakken. Volle zalen, enthousiast publiek, veel oude bekenden en nieuwe onbekenden die het afscheidsfeest echt een feest maken.
Het is tijd om te gaan, tijd om plaats te maken voor de volgende etappe in de muziek. En ik voel me inderdaad een ouwe lul als ik zeg dat de huidige muziek steeds minder wordt. De goeden uitgezonderd, maar commercie regeert platen- en radioland. Starmaker, Spice Girls, Westlife en al die andere bagger.
Ik heb me er altijd tegen afgezet. Had liever underdogs en dat waren de Kecks. Wars van al dat commerciële Radio 3 gedreutel. Gewoon je twee uur geven op het podium. De muziek van de Kecks beheerst mijn leven sinds 1988. In al die jaren wel honderd keer bij een optreden geweest, al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat we de meeste optredens in de laatste twee jaar hebben gezien. Om de doodeenvoudige reden dat Jeannette sinds >TK ook 'om' is.
Daarvoor was het een keer of vier per jaar. Als ze in de buurt speelden, was ik van de partij. En kon je er weer even tegen. Het is best vreemd dat we het volgende week kwijt raken, maar nogmaals: het is goed zo. De herinnering aan mooie jaren blijft en gelukkig wordt er ook nog wel mooie muziek gemaakt. Een jaar geleden heb ik een Ierse band ontdekt, die opvallend veel vergelijkenissen vertoont met de Kecks. Prima muziek, ijzersterke teksten en een zanger die mij net zo kan raken als Rick. Twee weken geleden in Ierland twee avonden uit mijn dak gegaan.
Zoals ik nu ook nog vijf keer ga doen bij de Kecks. En dan? Ach, Aslan komt naar Nederland. Op 21 december 2002 in Paradiso met The Undertones. En wellicht een clubtour in april of mei. Dat zijn dingen om naar uit te kijken. Zoals ik ook benieuwd ben naar de vogeltjes van Theo, die eerst vlieglessen volgen voordat ze voor ons gaan fladderen.
Al met al belooft 2002 toch veel. Ook al zullen we de Kecks missen.

********

Auteur: Annet (---.dialup.zonnet.nl)
Datum: 22-12-01 15:20
Mijn herinneringen beginnen op 30 april 1990 op het Havenfestival in Sassenheim. Zoals ieder jaar was er 2x in het jaar iets te beleven in mijn geboortedorp: 30/4 het Havenfestival en later in het jaar de biermarkt. De Kecks kende ik toen alleen van een LP die mij na een paar keer luisteren prima begon te bevallen. Ik was benieuwd hoe ze live zouden spelen. Op de bewuste 30/4 stonden de Kecks de sterren van de hemel te spelen. Ondanks de hitte en het bar slechte geluid (1 box viel telkens uit) straalde het plezier van de jongens af. Van mij ook trouwens! Ik raakte in de ban, was direct verkocht en sloot de band in mijn hart. Het gevoel van toen is nooit meer weggegaan. Vele festivals en concerten volgden dat jaar. Op de fiets naar Haarlem, met de trein naar Opdam (en nooit meer terug kunnen komen behalve dan in de aanhager achter een trekker), stiekum naar Amsterdam om in de Meervaart te genieten en slapen bij een oom en tante in de buurt van Grootebroek (R17).
Het jaar daarop was het jaar van Pinkpop (te laat aankomen met de trein en als een gek het terrein over en nog net op tijd zijn voor deze unieke gebeurtenis). 1992 was het jaar dat ik uitvloog en dat is te merken aan het lijstje van bezochte concerten. Samen met Sandra, mijn vriendin, ontdekte ik zalen als 'Het Gebouwtje' en Tivoli. We maakten veel foto's die geplaatst werden in de fanzines die Belle toen maakte. Ook deed ik mee aan een prijsvraag van de Nieuwe Revu en won daarmee een thuisoptreden van de Kecks. Het moge duidelijk zijn dat dat voor mij één van de hoogtepunten is geweest in mijn Kecksperiode. Als Nu Of Nooit wordt gespeeld denk ik nog altijd terug aan de tijd dat ik met een hoogrode kleur op 't pleintje voor mijn huis met Rick stond te zingen!
In 1993 ontmoette ik mijn (andere) grote liefde: Hans. Hij was ook fan van de Kecks en samen hebben we vanaf toen heel wat concerten. Ondanks het feit dat de samenstelling van de band langzaam ging veranderen bleven De Kecks Kecks. Leo nam afscheid, Gerben en Rob maakten kennis. Rob de Weerd vertrok en Phil kwam. Eind '98 was ik zwanger van onze zoon Jesper en was het optreden in LVC voorlopig de laatste die ik zou bezoeken. In de kleedkamer heb ik Phil voor het eerst gesproken. Zijn gezicht kwam me tijdens optredens al zo bekend voor, het bleek dat wij plaatsgenoten waren en op dezelfde scholengemeenschap hadden gezeten.
Onze zoon Jesper werd op 16/2/99 geboren en in dat jaar toonde ik trots de foto's op Berghpop in Noordwijk. Toen hij wat ouder werd, was het makkelijk(er) om oppas te regelen en in 2000 bezocht ik weer volop concerten.
2001 werd een bewogen jaar: Wij namen Jesper mee naar het Vondelpark en daar maakte hij kennis met 'de Kekkies'. Prachtig vond hij het, vooral Gerben maakte indruk: " Die meneer gaat heel veel herrie maken mama!!". In 2001 ook besloten we dat we (toch nog) gingen trouwen en raakte ik zwanger van ons tweede kind. Het bericht van de Kecks kwam één dag voordat we op vakantie zouden gaan: ze gaan stoppen! Die nacht heb ik niet veel geslapen.... Inmiddels zijn we een aantal maanden verder. De afscheistour volg ik afwisselend met Hans, mijn broer, vrienden en zelfs mijn moeder wilde nog één keer naar een optreden. Ik ben nu 6 maanden zwanger en 't gaat prima. De verloskundige vindt de concertgang goed, maar 't moet allemaal wat rustiger aan. Gek hoor ik heb nog nooit op een balkon of achter in de zaal een concert beleeft. Gelukkig is er bij Buffel en Frans altijd wel een gaatje vrij. A.s. maandag is daar nog het optreden in Paradiso en 30/12 LVC en dan ja wat dan????

2002 wordt anders, heel anders, wat zal ik 'ze' missen!

"Het afscheid komt altijd te vroeg"
30/4/90-30/12/01

********

Auteur: Mireille (---.quicknet.nl)
Datum: 26-12-01 21:40
Het was toen ik een jaar of 16 was, 1990 geloof ik. Een van mijn klasgenoten werkte als vrijwilliger in jeugdhonk De Boerderij in Schagen. Ze vertelde heel enthousiast over de band die dat weekend op zou treden en ik werd nieuwsgierig. Op het bandje dat ik van haar kreeg (een kopie van een kopie van een kopie) hoorde ik 's avonds door het geruis heen een stel liedjes die me wat deden.
Ik, die nooit uitging, moest dus naar De Boerderij dat weekend. Ik geloof dat ik de eerste bezoeker was die binnen stond. Aan het einde van het optreden knalden de stoppen eruit en werd er 'unplugged' verder gespeeld. Nee nee nee nee nee nee nee nee niet naar huis toehoehoehoehoehoehoe, zong het publiek zeker tien minuten lang. Ik vond het geweldig.
In de jaren daarna heb ik wel alle Kecks-c.d.'s gekocht maar vreemd genoeg ben ik nooit meer naar een optreden gegaan. Ik zag ze nog wel een keertje op de Amsterdamse Uitmarkt en heb toen ongenadig staan flirten met Rob de Weerd ('t was niet mijn schuld, hij begon). Op een maandagmorgen in 1994 zat ik vlakbij Rick in de trein van Amsterdam naar Utrecht. Toen hij opstond om koffie te kopen, zag hij me zitten en lachte naar me alsof hij me heel goed kende. Ik glimlachte terug maar verroerde me niet.
In de nazomer van dit jaar, vlak na de aankondiging dat ze gingen stoppen, zag ik de Kecks nog een keer spelen tijdens een verregend festival in West-Friesland. Ik was er voor mijn werk en ging na afloop met behulp van mijn perskaart backstage op zoek naar de mannen. Foute keus, een collega liep ze op het veld bijna letterlijk tegen het lijf!
Misschien is het maar goed ook. Zo kwam ik tenminste niet in de verleiding om Rick te vragen of hij een keertje samen met mij Nu of Nooit wilde zingen. En omdat ik ook nooit een brief naar wensenvervuller Dolf Jansen gestuurd heb, kan ik de illussie blijven koesteren dat het geweldig zal klinken als Rick de eerste stem zingt en ik de tweede. Rick en ik... een geweldig duo dat nooit bestaan heeft.

PS voor Rick,
Ik heb op 30 december nog niets te doen.

********

Auteur: KareltjeK (---.hva.nl)
Datum: 07-02-02 22:40

Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen, hierbij wat van mijn herinneringen aan de Tröckener Kecks.
Het was februari 1990, de Meer!Meer!Meer! was in volle gang, en ik was nog student. Altijd als ze in de buurt speelden ging ik samen met een vriendin heen, als het maar te fietsen was.
Een weekend in Heerhugowaard en het volgende weekend in Heemskerk (met de premiere van In Tranen overigens), dat was makkelijk.
Het weekend daarop speelden ze in Den Haag en daar wilden we ook wel heen. Wij naar Theo: "Theo, we willen volgend weekend weer heen, maar we hebben geen vervoer". "Geen probleem", zegt Theo, "ik overnacht dan bij dat meisje daar (hij wees naar een meisje dat we van gezicht wel kenden) misschien heeft ze voor jullie ook wel een plekje". Dus wij gevraagd, en ja hoor, geen probleem, neem maar een slaapzak mee, dat komt wel goed.
Dus wij volgend weekend naar het Paard in Den Haag grote tas met slaapzak mee. Weer een fantastisch concert, de heren in topvorm. Het concert was af, Theo, weer in zijn toko, maar ze hadden nog zoveel zin, dat Rick Theo terug het podium opriep om nog één keer terug te komen. "Dat had ik altijd al eens willen doen", riep Rick. Het liep inmiddels tegen sluitingstijd, en het werd steeds rustiger. "Ik zie dat meisje nergens meer", zei mijn vriendin. En ze had gelijk, het was nu wel erg rustig geworden, en dat meisje was nergens te bekennen. "Zie je wel, dat wordt overnachten voor het station", zei ze, de laatste trein was allang vertrokken.
"Welnee", zei ik, "we vragen het gewoon aan Theo". Toen bleek dus dat de plannen gewijzigd waren, en dat Theo naar zijn moeder in Roosendaal ging. "Nou dan moeten jullie maar met mij mee", zei hij.
Dat was tof, in de bus van Theo, naar Roosendaal (samen met naar ik meen Dennis en Johan). Moeder Vogelaars was nog op en verwelkomde ons allerhartelijkst. De volgende ochtend een heerlijk ontbijt met een lekker eitje, de service van de familie Vogelaars was uit de kunst.

Op 9 maart nog een concert in Utrecht en 17 maart in de Rijp, met verzoeknummer Diep in mijn hart.

Op 19 maart vertrok ik voor anderhalf jaar naar de USA waar ik ook een auto kocht. Daar was het mogelijk om een persoonlijk nummerbord te hebben. Daar hoefde ik niet lang over na te denken, dat werd dus KECKS. Niemand die die naam begreep, maar als ik ze dan een bandje met de muziek liet horen, waren ze altijd meteen enthousiast.
Toen het een keer rustig op de weg was, midden in de nacht, muziekje van de Kecks erbij, dacht ik, even lekker te keer gaan, voet op het gaspedaal flink naar beneden. Dat had ik beter niet kunnen doen. Achter mij zag ik ineens de rode en blauwe lichten van een politieauto. Ik kreeg een bekeuring voor te hard rijden, met het nummerbord KECKS, dat was een duur souvenir van $250,-.
Groetjes, Peter.

setlist Utrecht
Caddilac Kecks
ticket

Leesvoer