Recensie van het concert van 11 november, Vagant Balkbrug, door Richard Thannhauser

Tröckener Kecks op dreef in Balkbrug

Rick is veertig, maar blijft een jonge hond
Balkbrug. Een dorp, ergens verloren in Overijssel. Allesbehalve de opwindendste plek op deze aarde. In juni waren de Tröckener Kecks er al te gast. In zaal Takens, een ordinaire dorpsdisco met opgedirkte kindvrouwtjes en puistige pubers, die door veel te drinken toch vooral cool wilden overkomen. De echte Kecksfans wisten niet wat hen overkwam, vooral omdat naast de niet afschermde concertzaal een discotheek was gevestigd. Maar ondanks de hinderlijke bijgeluiden, deden de Kecks hun best er wat van te maken.

Hetzelfde dorp, vijf maanden en een dag verder, vijftig meter verwijderd van zaal Takens. Swingcafé Vagant is de plaats waar Rick de Leeuw, voor het eerst als veertiger, zijn stem mag laten horen. De zaal is klein, met centraal een bargedeelte. En net als in Takens vloeit ook hier het bier rijkelijk. Maar het publiek is rijper en enthousiaster. De tent is propvol en smacht naar een mooie avond. Al duurt het even voordat het geduld op de proef wordt gesteld. Het is al ver na elven als er beweging komt op het podium. Maar dan is het ook meteen goed raak.
Het is bekend dat de Tröckener Kecks zich als een vis in het water voelen in de zaaltjes, waar de geur van zweet, alcohol en tabak zich vermengd tot de klassieke huisgeur van een bomvolle kroeg. En als het publiek dan ook nog eens voor een overgroot deel bestaat uit Kecksfans, die massaal meezingen, kan eigenlijk niets een mooie avond bederven.
Voor de afwisseling begon het optreden met Niemand Thuis, de eerste single van >TK. En ook Met Hart en Ziel zat weer vroeg in de set. Als vaste vorm van herkenning onmisbaar. Net als Paradijs, Een Dag Zo Mooi, De Jacht (met een vol bezieling spelende Phil, die al weken droomt over een bezoek aan de kapper en belooft nog voor de jaarwisseling zijn haardos te decimeren), In Tranen, Vanavond Voor Altijd en Niemand Danst Alleen.
Een uitstekende set, waarmee de oude als de nieuwe fan vrede kan hebben. En het eeuwige gezeur dat >TK dit jaar de overhand heeft, gaat al lang niet meer op. En als het laatste nummer van de toegift op luidkeels verzoek van de aanwezigen Achter Glas wordt, krijgt de avond een mooi einde. En de tekstregel 'het is veertig jaar geleden' had een bijzondere lading, nietwaar Rick? Rick de Leeuw deed na afloop nuchter over het bereiken van de veertigjarige leeftijd.
,,Ik voel me niet anders hoor'', zei de zanger, die een dag eerder zijn verjaardag zeker niet ingetogen had gevierd. ,,Maar drie uurtjes slaap gehad'', verzuchtte hij en hij haalde zijn schouders op. En genoot na van een mooie avond. ,,Een gezellige tent, heerlijk om in te spelen'', was zijn oprechte mening over Vagant. Rick de Leeuw denkt nog niet aan stoppen. Sommigen vreesden dat na zijn succesvolle debuut als schrijver (De Laatste Held is niet alleen goed ontvangen, maar wordt ook goed verkocht) de muziek wel eens op het tweede plan zou kunnen komen. Daarvan is geen sprake. Gelukkig, want in Vagant ging hij weer tekeer als een jonge hond. ,,Ik vind zingen leuker dan schrijven'', nam hij het laatste beetje twijfels weg. Al zal hij in de toekomst zich zeker weer op het schrijverspad begeven. ,,Dat ben ik wel van plan, maar eerst komt het boek uit van Leo Kenter.'' (Voor de goede orde: Leo Kenter is de vorige drummer van de Kecks). Het boek van Kenter gaat over een rockzanger en naar verluidt is dat Rick. Kortom: de Kecksfans kunnen hun boekenkast binnenkort opnieuw aanvullen.

Leesvoer