Recensie van het concert in de Soos, Almkerk van 16 juni 2001, door Jo(ke)

JUNGLEFEVER IN DE SOOS
Eindelijk ! Exact honderdnegentien dagen lagen er tussen de Kecks live in Oss op 16 februari, en de Kecks live in de Xinix/Soos op 16 juni. Deze lange periode van ontbering wist ik te overbruggen op een dieet van dagelijkse passages op de Kecks-site, en urenlange chatsessies met andere Kecksadepten. Met dank voor uw aller empathie !

Dit was vermoedelijk hun laatste XL-indoorconert voor het zomerfestival-seizoen, en wie mij wou tegenhouden om er bij te zijn zou al van héél ver mogen komen ! Alle bliksemschichten en zichtontnemende plensbuien op belgisch territorium ten spijt, raakten we toch nog behoorlijk op schema in Almkerk. Ergens op de buiten, ja, dat wel, maar voorts heeft de Soos de allures en uitrusting van een stadsclub.

Eerste indicator van een aparte avond was de prominente aanwezigheid van een roodgevlamde accordeon, opgesteld binnen Rob's handbereik. Een beetje Kecks-kenner zijnde, weet je dan dat "Tango aan zee" tot één van de zekerheden van die avond zal behoren ! Het publiek kwam maar druppelsgewijs binnen, maar toen de Kecks om halfelf stipt vanuit de coulissen het podium opdoken, was de Soos toch helemaal volgelopen.

Het ingeburgerde "op 't gemakske"-begin had deze keer niet gemoeten, alleen al met de intro van "Dag zo mooi" gaf het publiek zich al helemaal gewonnen. Toch ons nog eventjes intomen, een polonaise dansen tijdens "Niemand thuis" lukt niet echt, maar met "Hart en ziel" en "Souvenir" is er al geen houden meer aan : het middenveld van de Soos veranderd in een ware stampede van fuifnummers en die-hard-Kecksfans. Toen al liep bij iedereen op het podium en in de zaal het zweet bij beekjes naar beneden, een ware soirée tropical op z'n Almkerks was een feit !

Met "Wat ze gaat doen" en een vrij trage versie van "CP-straat" werd dan weer tegemoetgekomen aan de noden der romantici in de zaal, tevens perfect alibi voor enkele koppeltjes om in mekaars armen te duiken als ware mijnheer net teruggekomen van een veertiendaagse survivaltocht door de steppes van Centraal-Kazachstan.
Voorwaar, tijdens "Hakken in het zand" passeerde één crowdsurfster tot aan de voorste rijen, alwaar zij netjes met de voeten op de grond geleverd werd. Wat niet kon gezegd worden van een iets struiser gebouwde heer die tijdens zijn poging tot c.s. aanzienlijk meer geplaagd werd door de wetten van de zwaartekracht dan voorgenoemde juffrouw.

"Zou je niettegenstaande..." en "De Jacht" (behoorlijk droge maar hééél lange aanloop) deden het - intussen uitsluitend mannelijke - centercourt weer veranderen in een kluwen zwetende lijven dat hin und her stuiterde als een rubberballetje. Ambiance met de kilo, en het vijftal op het podium keek geamuseerd toe hoe het publiek hen ertoe dwong "De Jacht" te hernemen door de backing-vocals-lijn van dit nummer te blijven brullen. Een tweede proletarische poging tot staatsgreep lukte niet meer, Rick deed gedecideerd een subtiel "In tranen" inzetten. En Almkerk hield zich koest. Eventjes.

"Meer niet" : opnieuw deining vanaf rij twee. "Nu of nooit" : het kluwen komt weer tot leven en plooit de tot dan standhoudende en normaal heupwiegende eerste rij over de podiumversterkers. We (inclusief uw verslaggeefster ter plaatse) krabbelen opnieuw overeind tijdens "Ik denk nooit meer aan jou". Dit spaanse graan heeft de Kecks-storm doorstaan ! Dan twee tellen pauze en opnieuw in het gareel voor de bisnummers. Ah ! De accordeon wordt omgegespt door Rob ! Eerder die namiddag werd het al in première gebracht tijdens de Nationale Zwembadpasdag in Amsterdam, en nu kreeg dit selecte publiek de eer en het genoegen om voor het eerst het "Zwembadpaslied" te horen te krijgen tijdens een volwaardig Kecks-concert. Het was een driemansbezetting van Rick onder begeleiding van Rob op accordeon en Phil op akoestische gitaar die dit frisse, licht parelende nummer voor de wolven gooiden. Echt een leuk ding, een catchy refrein dat blijft in het oor nadansen. OK, klonk misschien een tikje houterig, maar beste Rick, hierover zou ik me echt geen zorgen maken. Nog een paar keer live brengen en dit nummer gaat even dartel door het leven als de rest van jullie repertoire ! Beste bewijs dat dit gaat lukken is "Wat goed is, komt snel" ; dit nummer is na een half jaartje al een graag geziene gast in de galerij der Kecks-miniaturen. Prachtige song die me telkens weer een kriebel geeft alsof er iemand vluchtig maar sensueel z'n vinger over m'n ruggegraat laat glijden.

De finale was een tweetrapsraket, met eerst een vonkende versie van "Vanavond voor altijd". Die was voor mij niks minder dan een eresaluut aan de tandem Xinix/Soos, een merci van de Kecks voor elk goed onthaal dat hen hier al te beurt viel, en een merci van het publiek voor de goede organisatie en de knappe locatie.
En wat ik al de hele avond stilletjes hoopte, werd door Rob in concreto omgezet toen die nog eens de accordeon over z'n schouder gooide voor "Tango aan zee" als finish-met-lauwerkrans. Alle personages uit deze café-saga waren op post : de meetronende toogvriend (Phil), de cafébaas (Theo), iemand die op Harry en z'n accordeon roept (Rob), en het publiek in een cameo van cafépubliek.

Nadat de Kecks al van het podium waren bleef ik nog even staan, beetje m'n kluts kwijt, absoluut overweldigd door wat de twee voorgaande uren als een tsunami over me heen donderde. Dit was een feest! Neen, dit was een écht Feest!
Merci. Dankuwel.

JO(ke)

PS: 2 x pardon van mijnentwege:
1. aan Rob omdat ik hem en passant "Theo" heb genoemd. Een eenmalig moment van zinsverbijstering kan niks anders dan de oorzaak hiervan geweest zijn. Of die tsunami.

2. aan de voor mij voorts onbekende man die ik in een uitbundig moment aan de toog van de Soos een achterwaartse kopstoot verkocht. Ik loop twee dagen na datum nog met een buil op m'n kruin rond, dus vrees ik dat jouw rechterwenkbrauw ondertussen zowat alle kleuren van de regenboog heeft. Zoek hier niks kwaads achter, beschouw het eerder als een nogal onbehouwen vorm van affectie naar onbekenden toe...

Leesvoer